Op 16 januari 1605
verschijnt het boek ‘Don Quichot’ (Don Quijote) van Cervantes. Het is
eigenlijk niet het verhaal van een man die windmolens bevecht etc…
De roman is wel een parodie op ridder- en heiligenverhalen, maar
voert alleen een personage op, een 100%-personage: een figuur die
helemaal binnen het boek valt. Dat is de grootste verdienste van het
boek. Er wordt niet ‘naar iets’ verwezen, het verwijst alleen
naar zichzelf.


Dat kwam en komt
vaker voor in de schilderkunst: dat er helemaal niets ‘achter zit’
(behalve de muur waaraan het schilderij hangt).

Ander iconisch
literair werk dat dat ook heeft zijn de werken van De Sade: het is
louter boek, ondanks hetgeen je er van maakt in je fantasie…

Hoedanook, dat
procédé -en Don Quichot, dus eigenlijk- is m.i. één van de
fundamenten van de Europese cultuur. Dat en het Gregoriaans, het
onderbrengen van de muziek in één geheel.

Op de foto: Jacques Brel als Don Quichot (L’homme de la Mancha)