Blog Image

Plattegrond van de werkelijkheid

Over

Filosofie, opinie, kunst, wetenschappen, literatuur, politiek, ideologie.

Het Quorum Quasi Quatsch is overschreden.

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Sun, February 11, 2018 23:26:32

Het Quorum Quasi
Quatsch (Q³) is overschreden, weze het niet omwille van het quorum
maar omwille van het quatschgehalte.

° De Britse
regering wil ‘organisaties die zich misdragen in het buitenland’
beteugelen, droogleggen,… Wat is het volgende? Dat Amerika
oorlogsstokers zal straffen? #imperialisme.

Ik weet het: niet
alles heeft hetzelfde belang.

° Ik word
aangemaand te stemmen voor mijn favoriete plaat en ik mag kiezen uit
een lijst waar mijn favoriete plaat (op geen elvendertig plaatsen-na)
niet in voorkomt.

° Volgens een
bericht op tv zou ‘product X je verlossen van je verkoudheid’…
terwijl ik niet eens een verkoudheid heb.

°’Ketnet komt
naar je toe’, … De Panne of Antwerpen… terwijl ik niet woon in
Antwerpen of De Panne.

°’Een of andere
vriend ‘heeft nog X+1 handtekeningen nodig’ en ik ben eigenlijk
niet geïnteresseerd in dat soort behoeften van die vriend… wel in
het feit of ie nog dorst heeft (krijgt hij/zij een drankje van mij)
en nog meer: in de zaak waarvoor hij/zij me wil warm maken (de
petitie, bv, mbt tot dié zaak die nog mijn handtekening zou kunnen
gebruiken).

° Zelfs mensen
wiens berichten over hun verontwaardiging met betrekking tot de
verontwaardigingswekkende toestand van hun lokale gemeenschap, het
land, de wereld en/of het universum, meestal mijn aandacht, begrip én
instemming verdienen, en doorgaans krijgen van mij, laten me vaak
weten dat ze verontwaardigd zijn over het feit dat er te weinig
verontwaardiging is over die dingen uit hun lokale gemeenschap, het
land of het universum.

°Er zijns zelfs
mensen die klagen dat ‘links’ tegenwoordig rechts denkt… Denk
zeker – me dunkt- en denk zelf!

(verzet
organiseer je zelf; tiens!)

° En ook leuk: een
punt dat je kan scoren, gebruiken om een ander punt te scoren. Genre
: het is zwak – of erg- dat iemand die freejazz (Mandela) leuk
vindt, niet eens begrip opbrengt voor Israël (of discomuziek) …
Varieer met termen als Turkije, Koerden, IS, bevrijdingsstrijd en
democratie…

Toegegeven: een
vergelijking met vier termen laten variëren met 5 termen levert
logische problemen op, maar ‘democratie’ telt dan toch alleen
maar als joker (speelt niet écht mee, tenzij die kaart bruikbaar
blijkt)



Koop jezelf (in de aanbieding overigens)

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Wed, March 01, 2017 20:32:04

Gesteld overigens
dat ik het geld zou hebben. Het valt niet mee om een auto
te kopen. Een belevenis wel; rijplezier, gevoel van ruimte, vrijheid
ook. Makkelijk zat zelfs, het staat zelfs in de aanbieding. En
hetzelfde geldt voor drinken: fun, freedom en friendship bij de
vleet; én gehoorzaamheid aan mijn ‘thurst’. Kledij? Nauwelijks
te vinden, maar stijl dan weer wel, en een heft in eigen handen –
zij het op bevel (just do it). Een reisje boeken, is op zich al in
dat bedje ziek, maar zelfs dat lukt niet meer: je moet je glimlach
ontdekken.

Nogmaals gesteld dat
ik het geld had: ik kan niet kopen wat ik wil of nodig heb; ik moet
zaken kopen waarvan ik eigenlijk dacht dat ik het had (vrijheid,
ruimtegevoel, gemoed, controle over mijn leven,…).

En erger nog: ik mag
niet werken in mijn tuin; ik moet een hobby hebben. Toen ik ergens
toekwam met mijn ligfiets, bleek ik geen vervoersmiddel te hebben
gebruikt, maar een fietsfanaat te zijn.

Vreemd; zeer vreemd.
Ik blijk leven noch beleving te hebben; nog niet: ik moet het eerst nog kopen
-gesteld dat ik het geld daarvoor had.

Na een maand zonder
alcohol kan ik eindelijk beginnen aan mijn veertig dagen zonder vlees
waarna ik me ontgif en start to run. Misschien dat ik mezelf wel
vind; in de solden, tegen een prijsje.

PS. Filosofie is ook te koop, net zoals tijd in een flesje.



Een pot nat genoeg voor iedereen? Of ‘jaagt dergelijke politieke correctheid de mensen in de armen van de populisten’?

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Wed, February 08, 2017 17:32:39

‘Dekoloniseer de
lokale samenleving’, is een campagne van of gesteund door de
antiracistische organisatie Hand in Hand. Er verscheen vandaag (7
februari 2016) een artikel over in De Morgen.

Men wil (o.a.) dat
het aanbod in de openbare bibliotheken diverser wordt samengesteld.
Etnisch, cultureel, … diverser en minder genderstereotiep.

Er loopt overigens
in de VS een gelijkaardig debat: een aantal studentenorganisaties
vinden de cursussen filosofie te westers, te blank en te mannelijk.

“Dit soort
politieke correctheid drijft mensen recht in de handen van
populisten’” zegt filosoof Maarten Boudry daarover in dat bewuste
artikel. Op sociale media verschijnen ondertussen andere
gelijklopende commentaren : ‘de linkse kerk schiet zich weer eens
in de voet’. Ik vind het een merkwaardige gedachtegang. Ik leg uit.

Of de
vooronderstellingen van Boudry e.a. kloppen niet; of hij speelt een
louter tactisch spel. Het spel m.n. dat de ‘populisten’ spelen en
waarom we hen juist ‘populist’ noemen; het spel van naast de
kwestie redeneren, als het maar effect heeft. Je moet m.i. nooit met
een varken worstelen in de modder, het varken is er beter in en
beleeft er nog plezier aan ook°.

De
vooronderstellingen.

Er is al diversiteit
genoeg? Merkwaardig is alleszins dat vb. nationalisten het aanbod
divers genoeg vinden, behalve als het gaat om die dingen die er voor
hen toe doen; dan blijkt het aanbod plots te belgicistisch;
schoolboeken te links etc…

Er is, om van
diversiteit te kunnen spreken ergens een norm nodig qua indeling.
Zijn mensen met die en die afkomst, die of die overtuiging,
huidskleur, gender, geslacht, … in te delen in een aparte categorie
en verdienen ze dus een plaatsje op basis van de catgeorie waartoe ze
zouden behoren, of niet?

Categoriseren is
niet neutraal (zie ook Foucault). Zijn via Gent, Loppem, Brugge en
Handzame naar Maldegem-Donk uitgeweken Torhoutenaars een categorie?
Verdien ik een plaatsje op die grond of zal ik het moeten hebben van
mijn mannelijkheid, blankheid, middelbare leeftijd, filosofiediploma
of mijn melomanie?

Een categorie
toekennen (die dan aan bod moet komen/kunnen komen) is een erkenning
van een verschil en van maatschappelijk bestaan. Ten eerste is het
een erkenning van een verschil: genoeg afwijking om niet reeds tot
een andere (reeds erkende) categorie te behoren; op z’n minst tot
in hoge mate restloos. Zijn blanke, westerse schrijfsters apart
genoeg om ook van vrouwelijke, feministische, … letteren te kunnen
spreken? Of zijn de blanke, westerse letteren een pot nat genoeg, ook
voor vrouwen?

En als er een
substantieel verschil is vastgesteld dat van een of ander belang
bevonden wordt, dan is het kwestie van maatschappelijke erkenning
krijgen. Dat is altijd een kwestie van macht (zie ook Foucault) of
cultureel, sociaal en wellicht ook economisch kapitaal (zie ook
Bourdieu).

Er wordt uitgesloten
of ingesloten. En daar speelt altijd een merkwaardig mechanisme. Er
is maar één groep die verschillen (die zouden moeten erkend worden)
en uitsluiting kunnen ontkennen of negeren of afdoen als ‘al te
politiek correct’; de emancipatie ‘doorgeslagen’ kan noemen
wegens ‘iedereen toch al geëmancipeerd, toch?’°° en dat is de
hegemonische groep. Omwille van hun positie –en daar zit de angel:
alleen maar omwille van die positie- kunnen blanke, westerse,
mannelijke schrijvers verklaren ‘alleen maar schrijver te zijn; de
rest doet er toch niet toe, toch?’ (zie ook Judith Butler).

Op die manier is
meer diversiteit niet nodig, meer diversiteit al helemaal niet. Hier
baat geen kaars als de uil een paardenbril draagt.

Of er is al
diversiteit genoeg; iedereen komt aan bod. Dat zou ook de stelling
kunnen zijn. Dan is het een kwestie van tellen; en van eventueel
ruzie te maken over aantallen. Tel je een autochtone vrouw bij de
autochtonen of bij de vrouwen of bij beiden? Meet je diversiteit af
door het aantal boeken te vergelijken met het aandeel van de
bevolking dat de schrijvers ervan innemen of alleen met het aandeel
van het schrijversgild? En is een ‘vrouwenboek’ dat geschreven is
door een man ook een ‘vrouwenboek’?

We kunnen het erover
hebben. En m.i. wil de campagne ‘Dekoloniseer de lokale
maatschappij’ het erover hebben.

Populisten en politieke correctheid

Blijft de kwestie of
‘de linkse kerk’ en ‘die politiek correcten’ ‘in hun eigen
voet schieten’ of ‘ de mensen in de armen van populisten
drijven’? Hét populistisch, politiek correcte argument bij
uitstek, me dunkt. Naast de kwestie (de kwestie staat hierboven
beschreven) en als het de reactie niet dient, dan dient het ten
minste de status quo: we hebben geen emancipatie van doen want de
geprivilegieerden zouden tegen kunnen zijn?! Tip: zoek het woord
‘emancipatie’ eens op in het woordenboek. Geen diversiteit want
de homogenen zouden tegen kunnen zijn?! Tip: zoek het woord
‘diversifiëren’ eens op in het woordenboek. Wees niet kritisch
en al zeker niet zelfkritisch want de orthodoxen zouden er garen bij
kunnen spinnen. Tip: ..etc… Feminisme maakt alleen maar de mannen boos,
vegetarisme verdedigen heeft Hitler gelijk, gedegen journalistiek
bevestigt de trumpisten alleen maar in hun geloof in een
mediacomplot, …

Het is als vechten
met varkens in de modder. Van de erfgenamen van de (radicale)
verlichting (van den Enden, Spinoza en c°) zou je toch wat meer
mogen verwachten.

___________________

Noten:

° Zie ook Lydia
Lunch: “I’m in favour of animal liberation and the right to be a
male chauvinistisc pig.” (‘Crimes against nature’, 3CD box
uitegegeven door Rough Trade, 1992(?))

°° Merk het
verschil op tussen ‘geëmancipeerd’ en ‘emancipatie’.



De Behoudswet van Gezeik, volgens Maarten Boudry.

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Mon, October 24, 2016 22:41:49

De filosoof Maarten
Boudry ergert zich aan doemdenkers. Hij schreef er een essay over in
De Morgen van 22 oktober 2016 : ‘Waarom doemdenkers zo diepzinnig
lijken.’ Doemdenkers en cultuurpessimisten ontkennen het licht van
de zon; daar komt z’n stelling op neer. Er is volgens hem -met een
knipoog naar de tweede wet van de thermodynamica- zoiets als de wet
van het gelijkblijvend gezeik. Cultuurpessimisten houden het
zeikgehalte in stand.

Bovendien verraden
ze hun narcisme: door af te geven op de maatschappij stellen ze
zichzelf boven het gewoel; hun inzicht maakt hen superieur tegenover
het gepeupel dat ten prooi is aan leed waarvan ze (nog) geen weet
hebben. Maar dat geldt wellicht in even grote mate voor
vooruitgansdevoten: het gaat goed vooruit, maar de andere mensen
beseffen dat (nog) niet. Dit argument is overigens ad hominem, het
speelt de man, niet de bal. In welke toestand de kritiek, de
criticaster ook brengt, de vraag zou moeten zijn: snijdt het hout? Is
de kritiek gerechtvaardigd?

Als de
psychoanalyticus Paul Verhaeghe, een van de mensen die Boudry
aanpakt, veel van de problemen van zijn patiënten of cliënten voor
een -al dan niet groot- deel wijt aan de huidige maatschappelijke
constellatie, maakt het niet uit of het vroeger beter of juist nog
slechter was, maar maakt het uit die stelling klopt of niet. Sommige
maatschappij-critici zullen er zich ook wel aan bezondigen, maar het
maken van dat soort vergelijkingen is behoorlijk zinloos. Ik noem het
de vergelijkingsziekte, het schermen met de stelling dat we erop
vooruit/achteruit gaan.

Veel van wat
vooruitgang is, is achteruitgang en visa versa. Je kan niemand
verwijten daarop te wijzen. Boudry’s argument dat veel
cultuurpessimisten tegenstrijdigheden verkopen, slaat m.a.w. nergens
op. Het is te zeggen: juist ja, daar wijzen ze op. Ze wijzen er
bijvoorbeeld op dat we vandaag meer mogelijkheden hebben om gelukkig
te zijn, maar dat dan weer een druk creëert die ons ongelukkig
maakt.

Het is het een of
het ander, lijkt Boudry te eisen. Maar zo zit de wereld niet in
elkaar, de menselijke conditie al helemaal niet. Cultuur- en
maatschappijkritiek noopt ons in het reine te komen met de eindigheid
der dingen en het is eigenlijk not done (alleszins niet voor een
filosoof) om dat te catalogiseren als pessimisme of doemdenkerij; dat
is framing (de drogreden van de stroman).

Günther Anders
(Günther Siegmund Stern) vroeg zich in ‘Van de toren af gezien’
(1992) af of je in het licht van een massamoord, moet concluderen dat
een enkelvoudige moord minder erg is. Neen dus, tenzij je
vergelijkingsziek bent. Zo ook is maatschappijkritiek niet terecht
of onterecht omdat het vroeger beter of slechter was, maar omwille
van wat ze inhoudt. Om bij het hierboven gegeven voorbeeld te
blijven: klopt het dat er een soort dwang ontstaan is om van het
leven te genieten, die precies dat genieten in de weg zit? En verder:
is er een soort geluksindustrie ontstaan die z’n eigen clientèle
a.h.w. creëert? En zit de wijze waarop we de maatschappij hebben
geordend iets daarvoor tussen en is het met name het kapitalisme dat
verantwoordelijk is? Of niet?

De denkers die
Boudry in z’n essay bekritiseert (naast Paul Verhaeghe, ook Ben
Heijne en Dirk De Wachter) menen iets te moeten zeggen over de
maatschappij en dragen argumenten aan om hun stelling te staven. Die
stellingen en die argumenten mogen/moeten kritisch bekeken worden,
maar het allemaal ‘gezeik’ noemen is een zwaktebod.



Hypostasering van links

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Wed, October 19, 2016 16:28:21

We komen ze wel
vaker tegen , op sociale media en aan andere togen, opmerkingen in de
zin van: “Het zijn precies dat soort commentaren die de mensen
wegjagen van links.” En ze ergeren me.


Als ze al niet
betekenen dat degene die dat zegt/schrijft eigenlijk al zelf afscheid
genomen heeft van links, maar het nog niet weet, of het nog niet wil
toegeven, houden ze een denkfout in; hoedanook.

De denkfout heet
hypostasering: (onterechte) verzelfstandiging; ook iets abstracts
voorstellen als iets concreets.

‘Links’,
‘links-zijn’, ‘linksheid’ ahw, het bestaat niet. Je kan wel
een aantal stellingen, visies, etc… identificeren en die dan links
noemen, of vaststellen dat linkse mensen die delen… Maar let op het
woord ‘linkse’, dat is een bijvoegelijk naamwoord, niet een
zelfstandig naamwoord. Dat ‘allegaartje’ (ik ben even ironisch)
meningen en visies moet je niet als iets zelfstandigs opvatten.

Wat 1000 gram weegt
is lichter dan dan iets van 2000 gram en zwaarder dan iets van 500
gram, maar het is geen kilo. Een kilo ‘bestaat’ immers niet; zo
zit dat (al ‘zit’ het niet, etc…)

De denkfout komt in
de buurt van die andere denkfout: de stroman. Stel iets als iets
anders voor (hier: iets bijvoegelijk als iets zelfstandigs) en schiet
er dan op; maak van iets een karikatuur bijvoorbeeld en bekritiseer
het dan, gratis én gratuit.

De mensen die
bovenvermelde opmerking maken hebben blijkbaar een idee van wat een
linkse identiteit is (ook zoiets dat niet ‘bestaat’: identiteit)
en er mag niet straffeloos van afweken worden. Ik daarentegen, heb
een idee van wat (min of meer) waar is en bekijk dan wel of dat links
is en of ik me ermee isoleer van anderen.

Ik voel me niet
aangesproken door dat soort opmerkingen en de suggestie dat ik me zou
moeten aangesproken voelen ergert me.



Opinion by proxy

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Fri, September 30, 2016 14:35:28

In het land der
blinden is Men koning.

Het ergelijke
fenomeen dat ik hier ga proberen te beschrijven is het schijnbaar
(g-)een mening hebben middels het weigeren een standpunt in te nemen,
ook wel ‘praat tegen de vaak’ genoemd of: ‘gekapt stro’.

Het doet zich bij
voorkeur voor in het kader van verkiezingen in de vorm van het
vaststellen van maatschappelijke tendensen. Het herverkiezen van
Corbyn als voorzitter van de Britse Labourpartij en de aan de hand
zijnde Amerikaanse presidentsverkiezingscampagne -het recente debat
tussen Trump en Clinton, in het bijzonder- zijn schoolvoorbeelden.

Ik heb nauwelijks
inhoudelijk commentaar gehoord, gelezen of gezien in de media; wel
een overkill aan metacommentaar. Een overvloed aan commentaar op wat
Men er zou van gevonden hebben (van het optreden van Trump of Clinton
in het voorbije debat) er ervan zal vinden (hun en Corbyns komende
verkiezingsuitslag of ‘verkiesbaarheid’); iets, overigens dat
natte vingergewijs of pop poll-matig werd vastgesteld of zogezegd
werd vastgesteld.

Nog voorbeelden? De
‘gesproken hebbende kiezer’ na elke stemming, de ‘Vlaamse
onderstroom’ en de verkiezing van de populairste
artiest/politicus/televisieprogramma etc…

Het probleem is dat
het resultaat naar de mediaan neigt (niet eens het gemiddelde) en
vervolgens selffullfilling als de norm wordt voorgesteld. Dat werkt
de status quo in de hand; het wordt drummen daar, ‘at the middle
off the road’ -de plaats bij uitstek waar je wordt overreden.

Het levert politici
of programma’s etc op die niet zozeer wordt/worden verkozen , maar
waar het minst aantal mensen zich van afkeren; beleid waarvoor
desnoods niemand opteert, maar waar het minste aantal mensen tegen
zijn en aldus mag doorgaan als consensus.

En het ontslaat de
metacommentatoren, zij die een non-standpunt innemen van de plicht
hun non-keuze te verantwoorden of te beargumenteren; er werd immers
allen maar vastgesteld (of toch zogezegd). Makkelijk zat.

Maatschappelijk is
dat nefast, maar ook op persoonlijk vlak loopt men op die manier
vast: Men beschikt ben ik heb me daarnaar te schikken, een keuze is
er niet.



Tegenpolen

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Fri, February 05, 2016 14:50:12

In Zeno, de bijlage van De Morgen (30.01.2016) stond een dubbelinterview met Etienne Vermeersch en Herman De Dijn. “Ze zijn in zowat alles elkaars tegenpolen,” staat er: “… De Dijn aan de KU Leuven… conservatieve denker… Vermeersch… Ugent vrijzinnge denker…”

Dat de KU Leuven de tegenpool van Ugent zou zijn, is betwistbaar, maar goed. Maar is vrijzinnig de tegenpool van conservatief?

Er staat overigens een bijzonder merkwaardige redenering van Vermeersch te rapen. De vraag is of de etnische achtergrond van een misdadiger vermeld moet worden. Vermeersch zegt: ” … Terwijl de enorme toename van het aantal verkrachtingen misschien te maken heeft met de aanwezigheid van steeds meer vreemdelingen. Men kan dat niet bewijzen, maar het tegendeel ook niet.”

De Vermeersch concludeert: het een is niet te bewijzen en het andere ook niet, dus kiezen we het eerste… Je moet het maar doen als filosoof!



Yuan, frank, euro of toch maar dollar?

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Fri, February 05, 2016 14:33:49

De Standaard van 4 februari 2016 meldt aan ons dat een Chinees bedrijf (ChemChina) een Zwisters bedrijf (Syngenta) overneemt.
Wij, als lezers rekenen in euro’s, het Zwitsers bedrijf in frank en de Chinezen in Yuan… De krant geeft het overnamebedrag in US dollars.
Het artikel heeft het overigens alleen over ‘dollar’ en vindt het dus niet nodig om te specificeren (Australische-, Bruneise-, Sumatraanse-, … dollar).
En als het dan toch allemaal zo vanzelfsprekend moet zijn, dat rekenen in USD, waarom wordt er in het artikel alsnog het bedrag omgerekend naar euro, tussen haakjes)?



Next »