Blog Image

Plattegrond van de werkelijkheid

Over

Filosofie, opinie, kunst, wetenschappen, literatuur, politiek, ideologie.

Kies uw vijanden goed.

Filosofie Posted on Mon, November 21, 2016 16:11:53

Bijgaande foto vat
het goed samen.
(Uit: North of
Dixie Civil Rights Photography Beyond the South. Mark Speltz. 2016
Getty Publications)

Men denkt blijkbaar dat emancipatie van zwarten,
vrouwen, homo’s, migranten -van ‘minderheidsgroepen’ in het
algemeen- gaat over rechten van zwarten, vrouwen, homo’s, migranten
of een of andere andere ‘minderheidsgroep’, en niet over rechten
tout court. Als lid van ‘de meerderheid’ denkt men daarom vaak
ook dat het hún strijd is.

Vandaar het
misverstand dat ‘wij als meerderheid’ wat te verliezen hebben in
die strijd, een verlies waartegen we ons moeten verdedigen.

Het is echter onze
strijd, niet om ‘hun’ of ‘onze’ rechten maar om
rechtvaardigheid; dat is emancipatie. Het is een strijd overigens ook
die we slechts kunnen winnen (of waarin we, alleen nog maar
vooruitgang kunnen boeken) als we onze vijand juist hebben gekozen.



Over muzikale oorwormen, revoluties en de noodzaak om je leven te veranderen.

Filosofische Praktijk Posted on Mon, November 07, 2016 17:28:38

Hoe werken oorwormen
(die liedjes, melodietjes die je maar niet uit je hoofd krijgt)? Een
beetje als de de artikels daarover, bedenk ik nu. Een paar weken
geleden las ik er een artikeltje over in een buitenlandse
webpublicatie en sindsdien kom ik het overal tegen: in de Vlaamse
papieren kranten en langs alle kanten van de sociale media.

Ikzelf schreef
ergens midden de jaren ‘90 een artikeltje in Graffiti Magazine dat
daar eigenlijk ook over ging. Ik herinner me dat ik in het
tijdschrift BBC Music (denk ik) iets gelezen had over een
neurologisch onderzoek naar de receptie van muziek.

Het kwam erop neer
dat men extra hersenactiviteit, gepaard gaande met een soort
‘jadadde/jawadde-gevoel’ kon waarnemen telkens de muziek net dat
ietsje afweek van de te verwachten
melodie/instrumentarium/orkestratie/…-structuur.

De artikels die nu
de ronde doen, vertellen hetzelfde: een oorworm bevat iets afwijkend
waardoor je het melodietje maar blijft herhalen in je hoofd; ergens
in de hoop het ‘gesnapt’ te krijgen.

In het Graffiti
Magazine-artikel had ik het over een aantal zaken die het
neurologisch onderzoek helpt verklaren.

Om ‘afwijkingen’
te kunnen herkennen, moet men een verwachtingspatroon hebben. Men
moet weten wat er in de lijn van de verwachtingen ligt om op te
merken dat hetgeen men hoort, afwijkt. Dat veronderstelt dat men
bekend moet zijn met het soort muziek, het genre en verklaart zo dat
je de muziek pas snapt als je er naar hebt leren luisteren. Hoe beter
je de muziek kent, hoe subtieler de afwijkingen mogen zijn om ze op
te merken en de subtiliteit die een componist zich kan veroorloven
hangt dan weer samen met de complexiteit van de muziek.

Dit laatste
verklaart op zijn beurt dat ‘simpele’ muziek misschien wel tot
snel/breedgedragen begrip leidt, maar niet ver draagt. Bij eenvoudige
structuren kunnen de subtiliteiten weinig subtiel zijn want dat
veronderstelt complexiteit. Als er weinig diep-gang is, is er weinig
in-zicht. Oppervlakkigheid levert alleen een zicht op -dat kan best
bekoorlijk zijn- , geen in-zicht of uitdaging.

Er speelt verder nog
iets anders. De bevindingen duiden ook op een verband tussen traditie
en vernieuwing. Iets dat al te zeer afwijkt van het
verwachtingspatroon, wordt niet meer herkend als afwijking, maar als
een regelrechte storing. Om het toch geïntegreerd te kunnen krijgen
moet het gehele referentiekader veranderd of vervangen worden; jouw
perspectief t.o.v. wat er gebeurt moet veranderen.

Dat is hetgeen er
gebeurt in een revolutie en je kan er verschillend op reageren. Je
schuift het terzijde, je keert je ervan af. Je ontkent dat er wat
gaande is, of je ontkent dat wat er gaande is, iets (de moeite waard)
is.

Of: je gaat erin
meer, je gaat de uitdaging aan; je verandert je perspectief
(drastisch) en je bouwt een nieuw referentiekader op°.

In dit laatste geval
wordt je (met nadruk op worden) het subject van de revolutie en help
je de revolutie vorm geven/realiseren. Ergo: het gebeuren van de
revolutie moet gerealiseerd worden.

Er is die keuze, die
afhangt van je ingesteldheid, durf, lef, moed… maar ook van de
noodzaak. In welke mate met name is de zich aandienende ‘afwijking’
pertinent genoeg; in welke mate is de revolutie onafwendbaar? In
welke mate is het oude referentiekader houdbaar?

Op een bepaald
moment loopt het muzikale straatje dood; het maatschappelijke
straatje; het persoonlijke straatje…

Ook op persoonlijk
vlak noopt een afwijking groot genoeg, een storing, een botsing met
de realiteit, het besef in een doodlopend straatje te zitten, in een
vicieuze cirkel te draaien, …, tot een radicale verandering van
referentiekader/perspectief. Of ontken je en zing je het nog even
uit?

___________________________

Noot.

° Een
referentiekader dat wel plaats biedt aan hetgeen er gebeurt, het
geïntegreerd heeft. Merk op dat in deze het het kunstwerk is dat
zijn publiek maakt, zoals het de revolutie is die zijn
revolutionairen maakt.



De Behoudswet van Gezeik, volgens Maarten Boudry.

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Mon, October 24, 2016 22:41:49

De filosoof Maarten
Boudry ergert zich aan doemdenkers. Hij schreef er een essay over in
De Morgen van 22 oktober 2016 : ‘Waarom doemdenkers zo diepzinnig
lijken.’ Doemdenkers en cultuurpessimisten ontkennen het licht van
de zon; daar komt z’n stelling op neer. Er is volgens hem -met een
knipoog naar de tweede wet van de thermodynamica- zoiets als de wet
van het gelijkblijvend gezeik. Cultuurpessimisten houden het
zeikgehalte in stand.

Bovendien verraden
ze hun narcisme: door af te geven op de maatschappij stellen ze
zichzelf boven het gewoel; hun inzicht maakt hen superieur tegenover
het gepeupel dat ten prooi is aan leed waarvan ze (nog) geen weet
hebben. Maar dat geldt wellicht in even grote mate voor
vooruitgansdevoten: het gaat goed vooruit, maar de andere mensen
beseffen dat (nog) niet. Dit argument is overigens ad hominem, het
speelt de man, niet de bal. In welke toestand de kritiek, de
criticaster ook brengt, de vraag zou moeten zijn: snijdt het hout? Is
de kritiek gerechtvaardigd?

Als de
psychoanalyticus Paul Verhaeghe, een van de mensen die Boudry
aanpakt, veel van de problemen van zijn patiënten of cliënten voor
een -al dan niet groot- deel wijt aan de huidige maatschappelijke
constellatie, maakt het niet uit of het vroeger beter of juist nog
slechter was, maar maakt het uit die stelling klopt of niet. Sommige
maatschappij-critici zullen er zich ook wel aan bezondigen, maar het
maken van dat soort vergelijkingen is behoorlijk zinloos. Ik noem het
de vergelijkingsziekte, het schermen met de stelling dat we erop
vooruit/achteruit gaan.

Veel van wat
vooruitgang is, is achteruitgang en visa versa. Je kan niemand
verwijten daarop te wijzen. Boudry’s argument dat veel
cultuurpessimisten tegenstrijdigheden verkopen, slaat m.a.w. nergens
op. Het is te zeggen: juist ja, daar wijzen ze op. Ze wijzen er
bijvoorbeeld op dat we vandaag meer mogelijkheden hebben om gelukkig
te zijn, maar dat dan weer een druk creëert die ons ongelukkig
maakt.

Het is het een of
het ander, lijkt Boudry te eisen. Maar zo zit de wereld niet in
elkaar, de menselijke conditie al helemaal niet. Cultuur- en
maatschappijkritiek noopt ons in het reine te komen met de eindigheid
der dingen en het is eigenlijk not done (alleszins niet voor een
filosoof) om dat te catalogiseren als pessimisme of doemdenkerij; dat
is framing (de drogreden van de stroman).

Günther Anders
(Günther Siegmund Stern) vroeg zich in ‘Van de toren af gezien’
(1992) af of je in het licht van een massamoord, moet concluderen dat
een enkelvoudige moord minder erg is. Neen dus, tenzij je
vergelijkingsziek bent. Zo ook is maatschappijkritiek niet terecht
of onterecht omdat het vroeger beter of slechter was, maar omwille
van wat ze inhoudt. Om bij het hierboven gegeven voorbeeld te
blijven: klopt het dat er een soort dwang ontstaan is om van het
leven te genieten, die precies dat genieten in de weg zit? En verder:
is er een soort geluksindustrie ontstaan die z’n eigen clientèle
a.h.w. creëert? En zit de wijze waarop we de maatschappij hebben
geordend iets daarvoor tussen en is het met name het kapitalisme dat
verantwoordelijk is? Of niet?

De denkers die
Boudry in z’n essay bekritiseert (naast Paul Verhaeghe, ook Ben
Heijne en Dirk De Wachter) menen iets te moeten zeggen over de
maatschappij en dragen argumenten aan om hun stelling te staven. Die
stellingen en die argumenten mogen/moeten kritisch bekeken worden,
maar het allemaal ‘gezeik’ noemen is een zwaktebod.



De muziek van Morton Feldman en denkpatronen.

Filosofische Praktijk Posted on Thu, October 20, 2016 12:19:02

-De ratio is niet
rechtlijnig-

Morton Feldman
(1926-1987) was een Amerikaanse componist, een van de grootsten, als
je het mij vraagt, -of toch van de 20e eeuw als je het
veel kenners vraagt. Waarover men (ik incluis) het restloos eens is,
is dat z’n muziek gekenmerkt wordt door de grote intervallen.

Eigenlijk gaf hij
niet (duidelijk) aan hoe lang een noot -of geen noot, een rust- moest
duren. De uitvoerder kan dat zelf bepalen. Dat zelfde paste ook John
Cage toe, bv. In ASlAP (As slow as possible°). Maar het gaat niet
alleen over de inbreng van de uitvoerder, die medecomponist wordt,
het is ook een kwestie van duur.

De duur is het enige
dat de twee belangrijkste dingen van de muziek, geluid en stilte met
name, gemeen hebben. Dat zouden ze -toch volgens Cage’s zeggen,
geleerd hebben van Eric Satie.

Allemaal goed en wel
en m.i. razend interessante ‘food for philosphical thought’, maar
ik wil even ingaan op nog wat anders m.b.t. Feldman, nl. zijn gedoe
met patronen.

Feldmans vader was
tapijtenmaker, of toch eigenaar van een tapijtenfabriek. Misschien
was ie zelfs eigenaar van een consortium van tapijtenfabrieken, want
toen Morton het allemaal erfde kon ie (Morton) de rest van zijn leven
teren op de inkomsten daarvan en dat leven zorgeloos spenderen aan
het maken van muziek.

Maar Morton Feldman
had wat opgestoken van die tapijtenmakerij. Niet qua duur, want dat
speelt -behalve als je garantie moet geven- geen belang in de
tapijtwevers-bussiness, maar qua afmetingen. Afmetingen, verhoudingen
in het bijzonder, als tapijt-equivalenten van de duur in de muziek.

Hij had van dat
geweef, en meer nog van het ge-design van tapijten geleerd dat als je
de afmetingen van je tapijt bijvoorbeeld verdubbelt, het geen mooi
resultaat geeft als je de afmetingen van de dessin dan ook maar
verdubbelt. De verhouding van de afmetingen van de dessin en die van
het geheel is niet evenredig.

De ratio is niet
rechtlijnig. Voorwaar iets om over na te denken als je van plan bent
om bijvoorbeeld je financiële middelen te verdubbelen, je als mens
te vermenigvuldigen of je inzet te vergroten… om maar iets te
noemen.

Er zijn filosofen,
om Marx niet te noemen, die nadachten over het kwalitatieve verschil
dat een kwantitatieve verandering op een gegeven moment maakt. Het
moment van de revolutie, zou hij dan gedacht hebben; ‘een event’
denkt Alain Badiou wellicht: ‘het moment van de waarheid’… °°

Morton Feldman: Why
Patterns https://www.youtube.com/watch?v=BVj0TNFX3u8

° John Cage
(1912-1992). Zijn muziekstuk ‘As slow as possible’ verandert dus
iedere keer het uitgevoerd wordt. Sinds 2001 is men bezig met een
uitvoering die 639 jaar moet duren. Het wordt uitgevoerd in de
Burchardikerk in Habberstadt (Duitsland), n.a.v. de restauratie van
die kerk die in 2001, 639 jaar na de bouw, klaar was. De uitvoering
is te volgen op youtube. Een fragment:
https://www.youtube.com/watch?v=5VOCBRhhVr4

°° Alain Badiou,
filosoof, maar ook literair auteur werd geboren in 1937. De waarheid
-iets waar hij in/na postmoderne dagen onomwonden voor gaat!-,
ontstaan in een ‘event’, is zelf geen ‘moment’ (het event
wel), maar een proces waar men zich aan moet wijden, waarvan men het
subject wordt en dat daardoor gerealiseerd wordt/moet worden.



Hypostasering van links

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Wed, October 19, 2016 16:28:21

We komen ze wel
vaker tegen , op sociale media en aan andere togen, opmerkingen in de
zin van: “Het zijn precies dat soort commentaren die de mensen
wegjagen van links.” En ze ergeren me.


Als ze al niet
betekenen dat degene die dat zegt/schrijft eigenlijk al zelf afscheid
genomen heeft van links, maar het nog niet weet, of het nog niet wil
toegeven, houden ze een denkfout in; hoedanook.

De denkfout heet
hypostasering: (onterechte) verzelfstandiging; ook iets abstracts
voorstellen als iets concreets.

‘Links’,
‘links-zijn’, ‘linksheid’ ahw, het bestaat niet. Je kan wel
een aantal stellingen, visies, etc… identificeren en die dan links
noemen, of vaststellen dat linkse mensen die delen… Maar let op het
woord ‘linkse’, dat is een bijvoegelijk naamwoord, niet een
zelfstandig naamwoord. Dat ‘allegaartje’ (ik ben even ironisch)
meningen en visies moet je niet als iets zelfstandigs opvatten.

Wat 1000 gram weegt
is lichter dan dan iets van 2000 gram en zwaarder dan iets van 500
gram, maar het is geen kilo. Een kilo ‘bestaat’ immers niet; zo
zit dat (al ‘zit’ het niet, etc…)

De denkfout komt in
de buurt van die andere denkfout: de stroman. Stel iets als iets
anders voor (hier: iets bijvoegelijk als iets zelfstandigs) en schiet
er dan op; maak van iets een karikatuur bijvoorbeeld en bekritiseer
het dan, gratis én gratuit.

De mensen die
bovenvermelde opmerking maken hebben blijkbaar een idee van wat een
linkse identiteit is (ook zoiets dat niet ‘bestaat’: identiteit)
en er mag niet straffeloos van afweken worden. Ik daarentegen, heb
een idee van wat (min of meer) waar is en bekijk dan wel of dat links
is en of ik me ermee isoleer van anderen.

Ik voel me niet
aangesproken door dat soort opmerkingen en de suggestie dat ik me zou
moeten aangesproken voelen ergert me.



Kinderen krijgen is geen recht, maar er is geen redelijke grond voor een verbod.

Filosofie Posted on Wed, October 05, 2016 22:25:06

De burgemeester van
Rotterdan herlanceerde de idee voor verplichte anticonceptie voor
onbekwame ouders. Van de weeromstuit regende het ook bij ons oproepen
om ‘hier ook het debat te voeren’. Ik heb wat bedenkingen.

Mijn eerste
bedenking is misschien niet de meest terzake doende, maar het moet me
van het hart: ‘oproepen het debat te voeren’, wat voor onzin is
dat eigenlijk? Begin niet met te debatteren over de noodzaak van een
debat, maar begin met het debat, als het zo belangrijk is, te
beginnen met het formuleren van je standpunt. Het begint me te
ergeren, om niet te zeggen dat het me ergert, dat soort
schaduwboksen.

Desondanks worden er
argumenten aangedragen, als daar zijn: het recht op kinderen krijgen
dat al dan niet ontnomen mag worden of dat al dan niet ‘verspeeld
zou (kunnen) zijn geworden’. Een argument dat nergens op slaat, me
dunkt. Kinderen krijgt men al of niet, al of niet gewild, maar een
recht is het daarom nog niet. Tussen haakjes: een plicht is het ook
niet, wat grootnatie-denkers, kannonvleesronselaars,
pensioenspaarders, Gods plan-verkondigers en consorten, of omgekeerd,
milieu ontlastings-goeroes er ook mogen van denken. Het is geen
kwestie van rechten en plichten.

Het is niet omdat er
vaak (niet) voor gekozen wordt, noch omdat de betrokkenen er
verantwoordelijkheid in dragen dat het te maken heeft met rechten
en/of plichten.

Maar het is een
kwestie van (geen) verbod.

Kan het krijgen van
kinderen verboden worden?

M.i. niet en wel
omdat er geen grond is voor een verbod.

De verplichte
anticonceptie moet wat voorkomen, iets in de toekomst dus; onwaardig
ouderschap met name. Echter, alleen het verleden valt correct te
voorspellen. Er mag dan al sprake zijn van waarschijnlijkheid (i.p.v.
zekerheid), in het bijzonder als het gaat over menselijk gedrag
spelen zo veel factoren mee (sociaal, cultureel, financieel, …) dat
die waarschijnlijkheid zo goed als onmogelijk in te schatten is. Het
begrip ,’waarschijnlijkheid’ verliest op die manier z’n
betekenis.

Komt daar bij dat we
hetgeen we willen inschatten- de kwaliteit van het ouderschap- niet
kunnen definiëren en we zelfs niet in de buurt kunnen komen van een
consensus over wat er min of meer mee bedoeld wordt. Die consensus
bestaat in enkele heel extreme (en dus uitzonderlijke) gevallen
(extreme verwaarlozing, misbruik, moord…), maar dan alleen maar negatief.

We zijn niet in
staat om ‘het minimum’ te bepalen; we zijn zelfs niet in staat om
het ideaal te omschrijven. De ‘ideale opvoeding’ is een slechte
opvoeding.

En verder zijn de
ideeën over opvoeding en ouderschap onderhevig aan veranderingen.
Cultuurhistorisch is er heel wat veranderd ten opzicht van nog maar
een paar decennia geleden. Er valt gewoon geen lijn te trekken.

Tenslotte is het zo
dat ‘ouderschap’ in de meeste gevallen een ‘meervoudsvorm’
is: vaderschap en moederschap. Hoe sorteer je dat? Wat met
(zogenaamd) voorspelbaar (on-)waardig vaderschap tegenover dito
moederschap?

Ongeacht morele
oordelen (in welke richting die ook mogen gaan en/of uit welke kant
ze ook mogen komen) en ongeacht andere motivaties (ongeacht als die
welbedoeld zijn of niet), verplichte anticonceptie kan niet; niet
omdat mensen het recht zouden hebben op kinderen, maar omdat er geen
redelijke grond bestaat voor een verbod.



Opinion by proxy

Quasi-quatsch quotes (Q³) Posted on Fri, September 30, 2016 14:35:28

In het land der
blinden is Men koning.

Het ergelijke
fenomeen dat ik hier ga proberen te beschrijven is het schijnbaar
(g-)een mening hebben middels het weigeren een standpunt in te nemen,
ook wel ‘praat tegen de vaak’ genoemd of: ‘gekapt stro’.

Het doet zich bij
voorkeur voor in het kader van verkiezingen in de vorm van het
vaststellen van maatschappelijke tendensen. Het herverkiezen van
Corbyn als voorzitter van de Britse Labourpartij en de aan de hand
zijnde Amerikaanse presidentsverkiezingscampagne -het recente debat
tussen Trump en Clinton, in het bijzonder- zijn schoolvoorbeelden.

Ik heb nauwelijks
inhoudelijk commentaar gehoord, gelezen of gezien in de media; wel
een overkill aan metacommentaar. Een overvloed aan commentaar op wat
Men er zou van gevonden hebben (van het optreden van Trump of Clinton
in het voorbije debat) er ervan zal vinden (hun en Corbyns komende
verkiezingsuitslag of ‘verkiesbaarheid’); iets, overigens dat
natte vingergewijs of pop poll-matig werd vastgesteld of zogezegd
werd vastgesteld.

Nog voorbeelden? De
‘gesproken hebbende kiezer’ na elke stemming, de ‘Vlaamse
onderstroom’ en de verkiezing van de populairste
artiest/politicus/televisieprogramma etc…

Het probleem is dat
het resultaat naar de mediaan neigt (niet eens het gemiddelde) en
vervolgens selffullfilling als de norm wordt voorgesteld. Dat werkt
de status quo in de hand; het wordt drummen daar, ‘at the middle
off the road’ -de plaats bij uitstek waar je wordt overreden.

Het levert politici
of programma’s etc op die niet zozeer wordt/worden verkozen , maar
waar het minst aantal mensen zich van afkeren; beleid waarvoor
desnoods niemand opteert, maar waar het minste aantal mensen tegen
zijn en aldus mag doorgaan als consensus.

En het ontslaat de
metacommentatoren, zij die een non-standpunt innemen van de plicht
hun non-keuze te verantwoorden of te beargumenteren; er werd immers
allen maar vastgesteld (of toch zogezegd). Makkelijk zat.

Maatschappelijk is
dat nefast, maar ook op persoonlijk vlak loopt men op die manier
vast: Men beschikt ben ik heb me daarnaar te schikken, een keuze is
er niet.



Fascisme, terreur, Islam en linkse intelligentsia. Badiou

Filosofie Posted on Sat, June 18, 2016 13:23:19

Laten we eerst en
vooral even wel wezen: niet alle terrorisme is islamitisch.
Tegenwoordig is het wel zo dat, als het niet islamitisch geïnspireerd
is, het nog zelden terrorisme wordt genoemd, maar ‘mass-shooting’,
‘moord’ of ‘hooliganisme’ ofzo. En laten we ook wel wezen: er is
tegenwoordig minder van (in de Westerse landen tenminste), niet meer.
In de jaren ’70/’80 hadden we méér terrorismeslachtoffers te
betreuren. Maar geen van beide bedenkingen kunnen dienen om het
probleem van terrorisme en/of islamitisch geïnspireerd terrorisme te
minimaliseren.
Volgend punt dan,
waar veel over gediscussieerd wordt: is de Islam verantwoordelijk?
Het mantra lijkt het volgdende te worden: je kan/mag niet ontkennen
dat dit terrorisme niets met de Islam te maken heeft (als iemand al
die bedoeling had?).

Wat me als filosoof
in deze stoort is dat andere filosofen en intellectuelen daarbij
niets gelaten lijken te laten met de aard van het (akkoord, niet te
ontkennen) verband. Is het oorzakelijk, statistisch, of nog anders.
En wat is de kip en wat het ei; de Islam en het terrorisme of
andersom?

Alain Badiou, Frans filosoof, gaat er in zijn nieuwste boek nader
op in. °
Hij analyseert het ‘islamitisch terrorisme’ als islamisering van
de ‘fascistisering’. Het is de ‘fascistisering’ waarop we de aandacht
moeten richten in de eerste plaats. Dat behoeft in eerste instantie
verklaring.
En fascisme is volgens Badiou het resultaat van een mislukte
revolutie, of op z’n minst van een gebrek aan perspectief op
verandering. Recente enquêtes wijzen bijvoorbeeld uit dat jonge
Amerikanen het kapitalisme hebben opgeheven°° omdat het hen geen
perspectief meer biedt. Het verklaart de aantrekkingskracht van het
socialisme à la Sanders. Maar de revival van links is een recent
fenomeen. Decennialang legde links zich neer bij haar nederlaag die
immers, met de val van de muur zogezegd ‘definitief’ was. Een systeem
(kapitalisme) dat niet waarmaakt wat het belooft, gekoppeld aan een
gebrek aan (perspectief op) een alternatief zet de deur open voor
fascisme. Dat was in de jaren ’30 zo, dat blijft zo.

Vervolgens ent de tendens naar fascisme zich op iets anders;
vroeger op racistisch nationalisme, tegenwoordig blijkbaar op het
islamisme en/of zelfs misschien op de Islam of een andere godsdienst
(Christelijk fundamentalisme bestaat ook, militant Judaïsme,
Hindoeïsme, … ook).
Die godsdienst(-en) en andere -ismen moeten zich in dit scenario
natuurlijk wel lenen tot ‘fascistisering’. Daar ligt alvast
verantwoordelijkheid voor de vertegenwoordigers en
aanhangers/geloofsleden van die -ismen en godsdiensten, maar het
vereist ook nuance in de kritiek erop; niet omdat het een kwestie is
van wie er in de discussie gelijk kan krijgen, maar omdat alleen een
correct inzicht in het probleem een oplossing mogelijk maakt.

Eén van de conclusies is alvast dat de linkse intelligentsia een
verpletterende verantwoordelijkheid draagt.

(Banksy: Keep your coins, I want change)

___________________________________

Noten
° Notre mal vient de
plus loin: Penser les tueries du 13 novembre (Ouvertures Fayard,
uitgeverij, 2016)
Interview n.a.v. het boek in Liberation:Alain Badiou : «La frustration d’un désir d’Occident ouvre
un espace à l’instinct de mort»
http://www.liberation.fr/debats/2016/01/11/alain-badiou-la-frustration-d-un-desir-d-occident-ouvre-un-espace-a-l-instinct-de-mort_1425642

Dat interview in
Engelse vertaling:Alain Badiou: The Frustration of a Desire for the West Opens Up a
Space to the Death Drive
http://mariborchan.si/text/articles/alain-badiou/the-frustration-of-a-desire-for-the-west-opens-up-a-space-to-the-death-drive/

°°Young Americans Have Given Up On Capitalism Because Capitalism
Gave Up On Them
http://theintellectualist.co/young-americans-have-given-up-on-capitalism-because-capitalism-gave-up-on-them/



« PreviousNext »